KoЯn to amerykański zespół grający nu metal, często uznawany za jego twórcę, założony w 1993 wskutek połączenia dwóch zespołów - Sexart oraz L.A.P.D. Sexart był zespołem prowadzonym przez Jonathana Davisa podczas jego pracy jako asystent koronera, a zawierał w składzie Jona jako wokalistę oraz czasami "dudziarza", Denisa Shinna na perkusji, Dave'a DeeRoo na basie oraz Raya 'Chaka' Solisa oraz Ryana Schucka na gitarach. Ty Elam, który jest teraz w zespole Cradle of Thorns, pojawił się w zespole tylko na chwilę, jednakże jego 'backing vocal' można usłyszec w jedynej piosence na wydanej na płycie "Cultivation '92" - jedyny oficjalny dowód istnienia tej kapeli. Mimo to po Bakersfield dalej krąży kilka nieoficjalnych taśm demo... L.A.P.D. tworzyli - Richard Morril (wokal), James "Munky" Shaffer (gitara), "Fieldy" Arvizu (bas), David Silveria oraz (jednak nie na albumie tylko na trasie koncertowej) Brian "Head" Welch. Zespół wydał tylko dwie płyty - trzy utworowa EP'ka "Love and Peace, Dude" wydana w 1989 roku oraz płytka "Who's Laughing Now" wydana dwa lata później, obydwie w Triple X Records. Przyszli członkowie zespołu spotkali się przypadkiem pewnego wieczoru, gdy kapela Daviesa, Sexart, grała w jednym z barów w Bakersfield. Byli tam akurat Munky oraz Brian. Gdy usłyszeli charakterystyczny głos Jona od razu chcieli go mieć w swoim zespole. I tak też się wkrótce stało... Krótko po ukazaniu się Sexartu na składance "Cultivation '92" Jon opuścił zespół, by udać się do Los Angeles. Na jego miejsce wszedł Brian 'Smily' Armer. W tym czasie grał on w zespole "Brother From Another Mother" i bardzo przypadł do gustu muzykom Sexartu. Jednakże zespół grał w tym składzie jeszcze tylko kilka miesięcy. Smily stworzył grupę o nazwie "Glass Cut Eternity", DeRoo i Chaka skończyli w zespole "Hunington Beach", a Denis i Ryan w grupie o nazwie "Supermodel", w której frontmanem był Richard z L.A.P.D. W chwili obecnej byli członkowie zespołu robią różne rzeczy. Ryana można teraz usłyszeć na albumie popularnego zespołu "Orgy", Denis jest producentem w południowej Californii a Chaka, DeRoo oraz Smily grają w "Juice". Zespół L.A.P.D. niestety się rozpadł (z powodu odejścia Richarda do grupy "Supermodel"). Jednakże muzycy nie poddali sie i założyli ponownie zespół, nazwany Creep. Jednakże zespół potrzebował wokalisty na miejsce Richarda. To było właśnie w czasie, gdy Brian i Munky mieszkali w L.A. i spotkali Jonathana na występie w Bakersfield. Poprosili go, aby zaśpiewał w ich nowym zespole, i, pomimo wielu oporów Jon się zgodził. Pasował idealnie. Pozostała tylko kwestia nazwy... Jest wiele wersji historii powstania nazwy. Oficjalna mówi, ze w czasie wymyślania nazwy Jon po prostu powiedział "... a może najzwyczajniej nazwać zespół... 'Korn'." Wszyscy się zgodzili. Można usłyszeć także kilka innych wersji. Pochodzą one z różnych źródeł, a to są tylko przytoczenia, wiec... Są one zazwyczaj wymyślane przez Jona który słynie z niewybrednego poczucia humoru, więc osoby poniżej wieku 18 lat proszone są o wyjście z sali :-). Jedna z nich mówi o przyjęciu, na którym był Jon. Usłyszał tam podobno dwóch homoseksualistów rozmawiających ze sobą. Przypominali sobie jedno z wcześniejszych "spotkań". Jeden z nich miał wtedy rozwolnienie i usiadł na twarzy drugiego. Gdy ten otworzył usta na jego języku znalazło sie ziarno kukurydzy. Od tego czasu gdy Davies mówił cokolwiek o kukurydzy, wszystkim zbierało sie na wymioty. Więc nazwał on zespół Korn (tak mogłoby napisać dziecko fonetycznie). Kolejna wersja wyszła także od Jona (był wtedy "troszkę" podchmielony... ;). Więc zapytany przez dziennikarza o pochodzenie nazwy odpowiedział "... Wielu ludzi uważa mnie za obrzydliwego geja, wiec zespół ma obrzydliwa gejowska nazwę. Wiesz jak wygląda penis pedzia po numerku? Jak kolba kukurydzy, cha, cha, cha ...". I co wy na to??? Jednak jak się okazało nazwa zespołu została wymyślona przed wstąpieniem Jona do grupy... I w co teraz wierzyć? Niedługo potem zespół nagrał pierwsza kasetę demo, zatytułowana "Niederneyer's Mind", na której znalazły się cztery utwory: "Blind", "Predictible", "Daddy" oraz "Alive". Piosenka "Predictible" ukazała się później na pierwszym albumie Korna w wersji praktycznie nie zmienionej, natomiast "Blind" oraz "Daddy" różnily się zasadniczo. "Alive" nie ukazało się na albumie, jednakże jej fragmenty można usłyszeć w piosence "Need To". Pierwsze dziesięć miesięcy istnienia zespołu to przede wszystkim trasy koncertowe u boku takich sław jak House of Pain, Ozzy Osbourne, Biohazard, Megadeth, KMFDM czy Danzig, gdzie partnerował im Marilyn Manson. To właśnie dzięki koncertom w takim gronie większość ludzi mogla usłyszeć o Kornie. A propos Megadeth. Korn nie wyraża się o nim za dobrze, a szczególnie o Davie Mustainie (dla niepoinformowanych - ex-członek zespołu Metallica). Jest on alkoholikiem (dlatego zresztą został wyrzucony z Metalliki), przez co na całym tournee zabronione było spożywanie napojów alkoholowych. Muzycy, a szczególnie basista Fieldy, nie byli z tego powodu zbytnio zadowoleni. Jedynym sposobem na wypicie piwa było więc przelanie go do butelki po wodzie mineralnej lub do termosu, co z oczywistych względów nie uśmiechało się członkom Korna... Miłe przyjęcie przez publikę tego nowego zespołu zaowocowało w 1994 roku kontraktem z wytwórnią "Epic", której nakładem został wydany pierwszy longplay o niezbyt zaskakującym tytule "Korn". Płyta ta sporo namieszała na listach bestsellerów, MTV non stop puszczało teledysk do piosenki "Blind", a album zdobył status podwójnej platynowej płyty. Jest to bardzo dobry wynik jak na debiutującą kapelę rockową. Album ten (podobnie jak pozostałe) niesie ze sobą bardzo emocjonalne odczucia. Na tym krążku jest to metafora dzieciństwa Jona. Na okładce widzimy dziewczynkę, a logo zespołu jest jakby 'wydziergana', napisana fonetycznie i z odwróconym R. Teksty zespołu to też nie popularne "I love you" czy "Don't break my heart", lecz przemyślane, autobiograficzne uczucia wylane na kartkę papieru. Weźmy np. ostatnia piosenkę z płyty, Daddy. Opowiada ona o wykorzystywaniu seksualnym. Wiele osób uważa, ze Davis był wykorzystywany przez ojca, jednak nie jest to prawda. Był to jeden z jego sąsiadów (jak można wywnioskować z piosenki Mr. Rogers). I właśnie ta piosenka opowiada o tym, jak chciał powiedzieć ojcu o tym, jednakże on mu nie wierzył. Korn zagrał tą piosenkę tylko raz w studiu, jednakże Jon był tak emocjonalnie nastawiony, że wybiegł ze studia - jak się dobrze wsłucha w nagranie to można usłyszeć trzaskające drzwi studia. Podobnie na koncercie zespół zagrał ją jeden raz, lecz muzycy musieli w połowie przerwać występ z powodu Jona. Jako promocja przed wydaniem kolejnej płyty zespół dokonał bardzo nowatorskiego czynu - powstało Korn TV, czyli internetowy program radiowy, w którym można było posłuchać piosenek zespołu, wywiadów czy najnowszych plotek o grupie. Pozwalał także dzwonić fanom na numer 800, by zadawać pytania swoim ulubionym muzykom. Adres ten (www.korntv.com) jest cały czas dostępny (teraz w formie witryny internetowej) i można na nim odnaleźć wiele ciekawostek o zespole, a także wywiady z zespołem (seria Kornography). Chcąc iść za ciosem Korn "wydal drugi album "Life is Peachy". Został on wydany trochę w za dużym pospiechu i według niektórych jest on najsłabszym albumem w dorobku zespołu. Ja jednakże tak nie sadze. Album ten to po prostu świetne muzyczne rzemiosło przy którym nie sposób nie bawić się dobrze. Szczególnie zauważalna jest różnica w dźwięku - widać, ze płyta została wydana przy większych nakładach finansowych w lepszych warunkach. I znowu w radiu zarządziła kolejna piosenka zespołu, "A.D.I.D.A.S.", (polecam rozszyfrowanie tytułu) do której powstał świetny teledysk, w klimatach śmierci - po prostu trzeba zobaczyć ucharakteryzowanych muzyków! Podobnie jak przy pierwszym albumie, także po wydaniu drugiego longplaya zespół udał się w trasę koncertowa. W roku 1997 udali się na tournee Lollapalooza gdzie byli największą atrakcja, lecz z powodu choroby jednego z gitarzystów, Munky'ego, po wykonaniu "mniejszej połowy" występów musieli zakończyć trasę. Rok 1998 był dla muzyków z zespołu bardzo pracowity. Oprócz pracy nad kolejną, trzecią już płytą zespołu, artyści byli włączeni w kilka innych projektów. Najważniejszym z nich był ich własny festiwal rockowy zwany "Family Values". Wystąpiło na nim wiele zaprzyjaźnionych z zespołem formacji (jak Limp Bizkit, niemiecki industrialny Rammstein czy Orgy) , a sam festiwal zyskał ogromną popularność. Muzycy udali się także na inny wielki festiwal rockowy - Ozzfest - organizowany przez samego Ozzy'ego Osbourne'a (ex-wokalista grupy Black Sabbath). Jednak tym razem do akcji wkroczył Head, drugi gitarzysta, a dokładniej jego żona, która właśnie rodziła jego pierwsze dziecko. I w taki sposób zespół musiał w połowie odwołać kolejne tournee. Jon i spółka ponadto założyli swa własną wytwórnię płyytową zwana "Elementree Records" (ktora wydaje np. pokrewny Kornowi zespol Orgy). Korn znalazł się także na okładkach gazet, jednakże z trochę innego powodu. Otoz w jednym z konserwatywnych miast Stanów Zjednoczonych uczeń pewnej szkoły został zawieszony, a to z powodu przyjścia do szkoły w t-shircie Korna. Dyrektor stwierdził, ze zespół ma "obsceniczne i wulgarne" teksty. W odpowiedzi na to muzycy przyjechali do tego miasteczka i ... zaczęli przed wspomniana szkołą rozdawać podkoszulki z logiem zespołu! Trzecia płyta Korna ukazała się właśnie w 1998 roku. "Follow the Leader", bo taki tytuł posiada ów album, oferuje nam wszystko, co w Kornie najlepsze. "Gardłowy" głos Jona wraz z hardcore'owymi rytmami przeplatanymi gra na kobzie wciągają nas w wir niesamowitej rozrywki. Na tejże płycie, oprócz Korna, gościnnie występują takie osobistości muzyki jak Fred Durst ze znanego zespołu Limp Bizkit czy choćby Ice Cube. Album ten zdobył ogromna popularność. Sprzedano wielka ilość egzemplarzy, singiel "Got the Life" puszczany był dosłownie non-stop przez radio a teledysk do piosenki "Freak on a Leash" (do którego świetne animowane wstawki narysował Tod McFerlaine, twórca komiksów jak "Spawn" czy znany wszystkim "Spider-Man") zdobył wiele nagród, z czego dwie na prestiżowych nagrodach 1999 MTV Video Music Awards. Najnowsza płyta zespołu pt. "Issues", która promowal kawalek "Falling Away From Me" (ze swietnym teledyskiem wyrezyserowanym przez Freda Dursta z "Limp Bizkit"), utrzymuje klimat wczesniejszej plyty. Zespol nie pozwala nam po prostu od siebie odpoczac. W Stanach odbyla się wielka trasa promocyjna plytki, która zawitala takze do Europy. Najciekawsze w tym wszystkim jednak bylo to, ze trasa zahaczyla o ..... katowicki "Spodek"!. Koncert odbyl się 8 czerwca, a przed zespolem zagrala grupa P.O.D. Kolejnym singlem z plyty bylo "Make me Bad" - swietna piosenka z rownie swietnym teledyskiem w "KoRnowym" klimacie. Ale jeszcze sie nie zdazylismy nacieszyc nim, a tu juz nam zespol szykuje kolejna niespodzianke - jeszcze jeden teledysk. Tym razem bedzie to video do niesamowitej piosenki "Somebody Someone", oczywiscie z plytki "Issues". Jest wlasnie krecony w Los Angeles przez Martina Weisza. Ma byc podobno powrotem do "old schoolowych" teledyskow z pierwszych plyt - jak np "Blind", "Clown" czy wspanialy "A.D.I.D.A.S.". Mam nadzieje, ze zespol nie zawiedzie oczekiwan fanow. Liryki Daviesa oraz gitary i perkusje KoRna można także znaleźć także na płycie "Limpa Bizkita" pt. "Significant Other" oraz longplay'u Ice Cube'a "War & Peace". Dowodem uznania, jakim cieszy się "KoRn" było włączenie ich utworu w 1997 r. do scieżki dźwiękowej filmu "Spawn". Na tym wlasnie albumie spotkali się przedstawiciele ostrej, cieżkiej muzyki (m.in. "Filter", "Slayer" czy "Metallica") z wyznawcami techno (jak "Crystal Method", "Atari Teenage Riot", "Orbital"). KoRn zagral tam wraz z "Dust Brothers" utwor "Kick the P.A." 10 czerwca 2002 to premiera Untouchables. Album ten był pełen zmian, zarówno jeśli chodzi o warstwę instrumentalną (syntezatory, instrumenty smyczkowe, sample, elektronika) jak i wokalną (Davis biorąc lekcje śpiewu poszerzył skalę głosu). Są tutaj utwory ciężkie, brutalne (Here to Stay, Embrace, Wake Up Hate) jak i lekkie, najspokojniejsze w historii zespołu (Hollow Life, Alone I Break – które to piosenki Davis uznaje za swoje ulubione). Kontrowersje wzbudził koszt produkcji opiewający na sumę 4 milionów dolarów. Powodem tego była konieczność zatrudnienia nowych ludzi, nie rezygnując ze sprawdzonych współpracowników, i techniczne nowinki (nagrywanie w studiu na dyski twarde, a nie taśmy, 24-bitowy sampler). Album do dziś jest najgorzej sprzedającym się wydawnictwem zespołu. Najostrzej z osób z branży skomentował to Corey Taylor (Slipknot, Stone Sour): Wsadźcie sobie cztery miliony w dupę. Tyle pieniędzy na wydanie takiej słabej płyty! Ludzie, wyluzujcie trochę! Przypomnijcie sobie, po co w ogóle gracie muzykę. Jeśli nie macie nic ciekawego do powiedzenia, to lepiej dajcie sobie spokój. Jeśli stawiacie na opakowanie, a nie na zawartość, to jesteście zdrowo popierdoleni! Trasę koncertową rozpoczął (uwieczniony na DVD) koncert w Hammerstein Ballroom, podczas którego grupa wykonała 4 utwory z nowej płyty (Here To Stay, Blame, Thoughtless, Embrace). Wtedy też po raz pierwszy Davis użył swojego statywu na mikrofon wykonanego przez H.R. Gigera. Klipy promujące album: Here To Stay (ciemna strona oglądania telewizji), Thoughtless (powtórka z Clowna w nowym, bardziej surrealistycznym wydaniu), Alone I Break (Jonathan morduje kolegów). W 2003 nastąpił zwrot. 24 listopada Korn wydał dużo cięższą i surowszą płytę Take a Look in the Mirror, która jednak została przyjęta dość chłodno. Reklamowana jako powrót do korzeni nie jest jednak w 100% kopią starych pomysłów (jednocześnie ciężko doszukać się nowości). Uznawana za najbrutalniejszą i najsurowszą (brak producenta z zewnątrz jest wyraźnie zauważalny). Ponownie nagrany został utwór Alive, który już wcześniej znalazł się na demie, a w wersji z TALITM-a został zmieniony bridge (gdyż bridge ten wykorzystano już w piosence Need to z debiutanckiego albumu). Klipy wyjątkowo wyróżniają się spośród wideografii zespołu: Did My Time (klip promujący film Tomb Raider: Kolebka życia, udział Angeliny Jolie i zespół wyłaniający się w zaśmieconym zaułku z „ciemnej masy”), Right Now (brutalny animowany akt nienawiści wobec własnej osoby), Y’all Want A Single (dewastacja sklepu, punkt wyjściowy do oskarżenia showbiznesu) i Everything I’ve Known (czysty surrealizm). 5 października 2004 do sklepów trafiła kompilacja Greatest Hits vol. 1 – przegląd hitów zespołu, wzbogacony coverami, a zarazem klipami promującymi Word Up Cameo i Another Brick in the Wall Pink Floyd. O ile pierwszy (zespół jako psy) jest dziwny, o tyle drugi zrobił dużo zamieszania w całym środowisku metalowym swoim nowatorskim podejściem. 22 lutego 2005 z zespołu odszedł główny gitarzysta, Head. Przyczyny tej decyzji były natury religijnej. Kilka tygodni później ochrzcił się w rzece Jordan. Był to poważny cios dla składu, ale zespół nie rozsypał się i kontynuował pracę nad kolejną płytą. Sam Head rozpoczął pracę nad solowym albumem. W internecie dostępnych jest kilka utworów (Cry, A Cheap Name, Letter to Dimebag , Illusion of happiness, Dream i Confused). Przez ponad rok próbował komponować przy pomocy sampli i syntezatorów, jednak w końcu stwierdził że będzie robił to, w czym jest najlepszy – jak to określił, "ściany potężnych gitar". 5 grudnia 2005 premierę w Polsce miał album See You on the Other Side, będący pierwszym longplayem po odejściu ze składu Heada. Zespół częściowo wrócił na ścieżkę obraną na Untouchables – elektronika, sample, syntezatory, instrumenty smyczkowe, ale całość już nie jest tak ponura i mroczna – klimat wielu utworów jest już raczej wesoły. Wokal można opisać jako połączenie growlu z Take a Look in the Mirror z melodyjnym śpiewem z Untouchables. Bardzo wyraźnie słychać studyjną korekcję głosu Davisa, co powoduje że kawałki takie jak Twisted Transistor czy Politics na żywo brzmią zupełnie inaczej niż w wersji studyjnej. O wiele częściej niż wcześniej wykorzystano dudy - można je usłyszeć w czterech piosenkach: końcówka 10 Or A 2 Way, Open Up, Liar oraz Seen It All. Przez większość fanów płyta została uznana za najgorszą w historii zespołu, przez niektórych chwalona za oryginalność. Basista, Reginald Fieldy Arvizu w jednym z wywiadów powiedział, że Odejście "Heada" zupełnie zmieniło chemię Korna (...) SYOTOS był tak jakby pierwszą naszą płytą. Klipy promujące album: Twisted Transistor - w którym rolę członków zespołu przejmują znani czarnoskórzy raperzy, tacy jak Lil' Jon, Snoop Dogg, Xzibit i David Banner. Sam zespół występuje w tym klipie epizodycznie, można go traktować niejako jako próbę pokazania światu, że muzyka wcale nie musi dzielić, ale potrafi łączyć. Coming Undone – zespół gra na środku pustyni. Od dźwięków muzyki pęka niebo, aż w końcu zostają sami muzycy w środku białej pustki. Na końcu członkowie zespołu jakby rozpadają się w nicości. Politics – składający się z ujęć z Family Values 2006. Na uwagę zasługuje sposób nakręcenia go: z grona fanów, którzy nadsyłali własne bootlegi, została wyłoniona dziesiątka, którym dano kamery i przepustki. Potem całość zmontowano w jeden teledysk. Muzyka została podłożona w wersji studyjnej. W dniu 3 października 2006 roku zespół ogłosił, iż oficjalnie rozpoczyna pracę nad nowym albumem. Jego producentem ma być The Matrix oraz Atticus Ross, z którym współpracowali podczas produkcji See You on the Other Side. Dwa dni później opublikowany został teledysk do piosenki Politics. W trakcie prac nad albumem The Matrix zrezygnowali ze swojej funkcji, a utwory zostały nagrane jeszcze raz z Atticus Rossem. 5 marca 2007 roku został wydany album MTV Unplugged: Korn, na którym Korn wystąpił razem z takim muzykami jak zespół The Cure i Amy Lee, wokalistką zespołu Evanescence. 31 lipca 2007 roku został wydany ósmy album bez nazwy. Jako że David Silveria ogłosił, że bierze roczną przerwę od grania w zespole, perkusję nagrywali Terry Bozzio i Brooks Wackerman. W kilku kawałkach swoje partie nagrywał też sam Jonathan Davis. Na płycie (najczęściej nazywanej Untitled bądź ósemką) dominuje elektronika i instrumenty, które dotąd pojawiały się sporadycznie lub wcale (smyczki, pianino). Pojawiło się też wiele spokojnych utworów, takich jak Kiss, Do what they say, czy Hushabye, a całość jest lżejsza i mniej dynamiczna i brzmi nieco industrialnie. Pierwszym singlem jest utwór Evolution, do którego nakręcono teledysk w żartobliwy sposób zwracający uwagę na degenerację rasy ludzkiej. Następnym singlem jest utwór pt. Hold On , do którego powstał teledysk zadedykowany pamięci Lane'a Frosta, mistrza świata w ujeżdżaniu byków, który zmarł tragicznie podczas zawodów w 1989 roku mając zaledwie 26 lat. Trzecim singlem został utwór pt. "Kiss", który miał premierę radiową 7 kwietnia. Poza główną pracą, nadmienić należy, iż zespół jest bardzo aktywny na wielu polach działalności muzycznej. Basista Fieldy wydał solowy, hiphopowy projekt, Jonathan Davis zaś realizował się w kompozycji udźwiękowienia Królowej potępionych, próbował sił w tworzeniu gry komputerowej (bijatyka z udziałem gwiazd, projekt odrzucony), zagrał w horrorze Sin-Jyn Smith, a także zamierza wyjechać w solową trasę po amerykańskich kasynach. Gitarzysta James Shaffer przymierza się do wydania solowego albumu i założył własną wytwórnię (Emotional Syphon Recordings). Pod skrzydłami Korna na gwiazdy wyrosły: zespół Orgy (Ryan Shuck, gitarzysta Orgy grał wcześniej z Davisem w Sexarcie) i Limp Bizkit (Durst robił Kornowi tatuaże). Cały czas zespół aktywnie koncertuje (Family Values Tour, Rock am Ring, trasa promująca See you on the other side). W planach jest współpraca m.in. z Marilynem Mansonem, odłożona na dalszy plan w związku z pracą nad kolejną płytą. Od 2008 roku zespół zaczyna kolejną trasę koncertową po Europie. W Polsce pojawił się na warszawskim Torwarze 13 lutego. Za perkusją na tejże trasie zasadzie Ray Luzier, ponieważ Jordison kończy koncertowanie z zespołem w końcu 2007 roku, aby nagrać kolejny krążek ze Slipknotem. Wielu entuzjastów uważa, że David Silveria powróci, lecz z aktualnych wypowiedzi Davisa wynika, że bębniarz tej formacji odszedł na dobre. "Wiesz, ludzie przychodzą i odchodzą. Jesteśmy szczęśliwi, że byliśmy razem przez 12 lat, zanim Head odszedł. Ludzie się wypalają będąc tak długo w trasach. To przydarzyło się Headowi i Davidowi. My mamy pasję dla tego, co robimy. Będziemy robić to nadal, tak długo, jak będę śpiewał, będzie istniał KoRn." W sierpniu 2008 roku wokalista Jonathan Davis podczas wywiadu na Ozzfest powiedział o tym, że zespół bierze kilkuletnią przerwę w działalności[potrzebne źródło], podczas której jego członkowie skupią się na swoich solowych projektach: Munky nagrywa album swojego zespołu Fear And The Nervous System, Fieldy pracuje nad projektem "Still Well" a sam JD nagrywa solowy album i koncertuje. Skład: Obecny *Jonathan Davis wokal, dudy; znany jako: JD, HIV, Daddy *James Shaffer gitara; znany jako: Munky *Regiland Arvizu gitara basowa; znany jako: Fieldy Byli członkowie *Brian Welch gitara; znany jako: Head *David Silvera perkusja Albumy * Neidermeyer's Mind (Demo) (1993) * KoЯn (1994) * Life is Peachy (1996) * Follow the Leader (1998) * Issues (1999) * Untouchables (2002) * Take a Look in the Mirror (2003) * See You on the Other Side (2005) * Untitled (2007) Kompilacje * Greatest Hits: Volume 1 (2004) * Live & Rare (2006) * Chopped, Screwed, Live & Unglued (2006) [fan-pack] * MTV Unplugged (2007)

Najważniejsze albumy Wykonawcy KoЯn:

Inni polecani wykonawcy

Najpopulartniejsze utwoty Wykonawcy KoЯn